Ekologiczne aspekty hodowli zwierząt futerkowych

Ekologia zwierząt, w szczególności zwierząt futerkowych znajdujących się w obiektach hodowlanych – fermach dotyczy przede wszystkim badania wzajemnego oddziaływania zwierząt na środowisko i odwrotnie. Zajmuje się ona określaniem prawidłowości oddziaływań lub stopnia odchyleń oraz możliwością korygowania tych zależności. Wpływ na wytyczone zależności mają czynniki ekologiczne zarówno biotyczne, obejmujące świat ożywiony, jak i czynniki abiotyczne, które także, choć w mniejszym stopniu wpływają na kształtowanie się relacji zwierzę – środowisko, czy odwrotnie. Jedną z wielu funkcji ferm zwierząt futerkowych, zwłaszcza mięsożernych, jest ich korzystne oddziaływanie na środowisko poprzez rolę w utylizacji produktów pochodzenia zwierzęcego. Fermy zwierząt futerkowych mięsożernych to istotne ogniwo gospodarki rolnej, jako sposób zagospodarowania odpadów. Zagospodarowanie produktów poubojowych stanowi poważny problem w całej Unii Europejskiej, dlatego istnienie hodowli zwierząt futerkowych mięsożernych ma znaczenie utylizacyjne. Zwierzęta żywione są odpadami poubojowymi z ubojni drobiu oraz zakładów przetwórstwa rybnego. W prowadzonych badaniach analizie poddano sprawność utylizacyjną ferm, gdzie uzyskane wyniki wahały się od 77% do 94,9%. Wyjaśnić można to na przykładzie 100 ton odpadów poubojowych, które trafiły na fermę, z nich powstało od 5t do 21t w postaci tłuszczu i tuszek zwierząt futerkowych, a reszta odpadów przekształciła się w obornik i w skóry. Utylizacyjna rola hodowli zwierząt futerkowych była jedynie alternatywą, gdyż produkowano mączki paszowe wykorzystywane do karmienia innych gatunków zwierząt. Jednak gdy wykryto "chorobę szalonych krów" (BSE), zakazano bezwzględnie stosowania mączki w żywieniu zwierząt gospodarskich. Właśnie wtedy doceniono hodowlę zwierząt futerkowych i stała się ona jedynym sposobem na utylizację nadmiaru kłopotliwych odpadów zwierzęcych.

Niewątpliwie istotną funkcją ferm zwierząt futerkowych, mającą korzystny wpływ na środowisko, jest produkt finalny czyli uzyskana skóra. Skóra wraz z okrywą włosową, wytworzona w naturalny sposób składa się głównie z białek i związków ulegających naturalnym przemianom biochemicznym w procesie rozkładu. Ten naturalny proces rozkładu czyni skórę produktem całkowicie bezpiecznym dla środowiska. Nie ma tu znaczenia czy skóra jest w postaci surowej czy przetworzonej na wyrób futrzarski. 
Jej utylizacja, niezależnie od sposobu, przebiega bez emisji do środowiska szkodliwych związków chemicznych pod różną postacią, czego nie można powiedzieć o wyrobach syntetycznych, w tym skórach sztucznych, otrzymywanych w technologii przetwarzania ropy naftowej. Okrycia i wyroby wykonane z surowców sztucznych, niesłusznie zwane ekologicznymi, mają niekorzystny wpływ na środowisko z chwilą podjęcia prób ich utylizacji. Rozkład związków chemicznych, z których głównie się składają trwa zazwyczaj kilkaset lat. Skóry sztucznie wytworzone mają również negatywny wpływ na organizm ludzki. Dowiedziono, iż dotychczas nie udało się wyprodukować sztucznego futra, które pod względem struktury, ciepłochronności, a przede wszystkim zdrowotności mogłoby dorównać futrom naturalnym. Futra sztuczne cechują się jonizacja dodatnią działającą szkodliwie na zdrowie człowieka w przeciwieństwie do tych naturalnych, o jonizacji ujemnej. Podsumowując, produkcja skór naturalnych na fermach zwierząt futerkowych jest ową, drugą swoistą formą ochrony środowiska. Warto tę wiedzę rozpowszechniać.

 

Wróć