Problem samoogryzania u zwierząt futerkowych

Jakość skór jest zależna od wielu czynników, w dużym stopniu od pojawiającego się problemu zachowania, którym jest samoogryzanie. Zachowanie takie prowadzi do niszczenia przez zwierzęta okrywy włosowej, a tym samym obniżenia jej wartości. Najczęściej występuje u zwierząt pojedynczych, czasem jednak może przybrać charakter masowy. Choroba może mieć podłoże dziedziczne, gdyż jej występowanie w przeprowadzonych badaniach zaobserwowane w określonych liniach. Także nerwowość i zagęszczenie zwierząt w klatkach sprzyja występowaniu samoogryzania. Problem dotyczyć może nieodpowiedniego żywienia zwierząt. Wystąpienie schorzenia oraz zaburzenia we wzroście i wymianie okrywy włosowej powoduje niepełnowartościowa karma, uboga w witaminy B, H, kwas pantotenowy oraz mikroelementy, takie jak: Żelazo, cynk, miedź, mangan i kobalt.

Problem samoogryzania występuje najczęściej w okresie wymiany okrywy włosowej i dojrzewania futra. Wygryzanie włosów najczęściej zaczyna się od końca ogona, czasem dotyczy kończyn tylnych i zadu. Niektóre zwierzęta mogą być nadpobudliwe, przez co wygryzają sobie skórę, a nawet część ogona. Zakażenia bakteryjne i grzybicze przyczyniają się do wzmożenia samoogryzania. Trzymanie kilku osobników w jednej klatce sprzyja wystąpieniu wzajemnego ogryzania się i może być przyczyną znacznych strat w stadzie. Odnotowano również przypadki wystąpienia samoogryzania u zwierząt żywionych karmą pełnowartościową.

W postępowaniu leczniczym głównym zadaniem jest oddzielenie chorych, poobgryzanych zwierząt od tych zdrowych, następnie umieszczenie ich w pojedynczych klatkach. Kilkakrotne w ciągu dnia żywienie karmą bogatą w witaminy i mikroelementy pozwala ograniczyć dalsze zachorowania oraz powoduje zaniechanie postępowania procesu chorobowego.

( inf. z „Profilaktyka i zwalczanie chorób” –Gliński, Kostro)

Wróć